Give The Parthenon Marbles back!

The Parthenon marbles – among the world’s most luminous, beautiful art.
Photograph: Laurie Chamberlain/Corbis

These consummately beautiful sculptures demand a proper setting  – and a trip to Athens has convinced me the Acropolis Museum is that place!

What can you do with the world’s most beautiful art? Where does it belong? How should it be cared for and displayed?

The art in question is the array of sculpture created in Athens in the 5th century BC to decorate the Parthenon, the temple to Athena that still, today, dominates the skyline of the Greek capital.

Notoriously, the best-preserved stone carvings that survived on the temple in the early 19th century were removed by Lord Elgin and brought to London, where they have been a fixture of the British Museum ever since. Equally notoriously, Greece wants the Parthenon marbles (aka the Elgin marbles) back – and in 2009 opened a state-of-the-art museum beneath the Acropolis hill on which the Parthenon stands, to house them.

Where do the Parthenon sculptures really belong? To get to the just, right, sensible answer I have to start from my opening claim: this is the world’s most beautiful art. It has only a handful of rivals in the highest rank of artistic achievement – think Leonardo da Vinci, think  Michelangelo.

But the sculptures of the Parthenon were created 2,000 years before the masterpieces of the Renaissance. They have a life, energy, calm and grandeur all their own. The figures of reclining goddesses from the east pediment, for instance, are daunting yet yielding syntheses of mass and grace that are more like dreams than objects. The veins that throb on the horse-flanks of a centaur; the pathos of animals lowing at the sky as they are led to be sacrificed; such details add up to a consummate beauty that is, I repeat, rivalled only by the greatest art of the Renaissance.

If the Sistine Chapel frescoes had been detached from their ceiling in the 19th century and hung on the walls of the National Gallery, would we appreciate them as much? No. We’d struggle to imagine the real power of Michelangelo’s paintings in their original location. We’d miss the thrill of stretching our necks and the excitement of walking through the Vatican to get to them, even the fuss of queuing. Context is all.

The sad truth is that in the British Museum, the Parthenon sculptures are not experienced at their best. For one thing, they’re shown in a grey, neoclassical hall whose stone walls don’t contrast enough with these stone artworks – it is a deathly space that mutes the greatest Greek art instead of illuminating it. So if the British Museum wants to keep these masterpieces it needs to find the money to totally redisplay them in a modern way.

acropolis museumGreece’s new Acropolis Museum. Photograph: Stephen Moss

Or, it could give them to Greece, which has already built a superb modern museum to do just that. The great thing about the Acropolis Museum’s display of the Parthenon sculptures – which currently includes pieces left by Elgin, plus casts – is that it makes it easy to see how the sculptures fitted on the building, and how they work as an ensemble. It also has one advantage London can never rival – you can look from the sculptures to the museum’s glass wall and see the Parthenon itself, making a sensual connection between the art and its architectural home.

The first time I ever visited the Parthenon I was entranced by its unique lightness and perfection and thought it absolutely obvious that the Parthenon marbles need to be in Athens. Then I found out more about the campaign to return them. It seemed to be too much about national pride, and not enough about art. I don’t care about nationalism, only about the best way to show this stupendous art so everyone can feel its power. The way the Elgin Marbles debate has turned art into an ideological plaything is a terrible distraction from looking at the bloody things.

I got so alienated by the rhetoric surrounding the Parthenon marbles that I argued (at the Cambridge Union) against returning them. A lot of the Greek case remains untrue or unfair. At the new Acropolis Museum, for instance, a video denounces Elgin for “carrying off” the sculptures. It’s not as simple as that. An honest case for returning this art to Greece has to acknowledge that it has been looked after well by the British Museum. The pieces of the sculpture in London are in superb physical condition. You can see tiny details. That is not true of the examples in Athens – they have suffered severe damage from pollution and many have lost all but their rudimentary form.

But that’s in the past. In the 1970s when the Parthenon itself was getting corroded by bad air the sculptures were safer in London. Today, they belong in the Acropolis Museum.

Nationalist or not, Greece has proved it loves this art and sees it for what it is. It is Greece, and not the British Museum, that deserves to be custodian of the world’s greatest art, for the world. And for art.

by Jonathan Jones in Guardian

THANK YOU Jonathan!

«Τα πιο όμορφα έργα τέχνης του κόσμου ανήκουν στην Ελλάδα», υποστηρίζει σε άρθρο του ο Τζόναθαν Τζόουνς – «Νεκρικός χώρος που φιμώνει την σημαντικότερη ελληνική τέχνη αντί να την αναδεικνύει», το Βρετανικό Μουσείο

Τη στιγμή που οι εικόνες από τα σπουδαία ευρήματα από το ταφικό μνημείο στην Αμφίπολη κάνουν το γύρο του κόσμου, ο βρετανικός Guardian επανέρχεται στο φλέγον ζήτημα της επιστροφής των γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα.

Ο γνωστός αρθρογράφος της βρετανικής εφημερίδας, Τζόναθαν Τζόουνς, γράφει διθυραμβικά σχόλια για τα γλυπτά, αλλά και για το νέο μουσείο της Ακρόπολης, αναφέροντας πως τα τμήματα που αφαιρέθηκαν από τον Παρθενώνα πρέπει να επιστραφούν στον τόπο καταγωγής τους.

«Τα γλυπτά του Παρθενώνα είναι τα πιο όμορφα έργα τέχνης στον κόσμο και για αυτό το λόγο πρέπει να τα επιστρέψουμε», αναφέρει ο τίτλος του άρθρου του Τζόουνς.

«Που ανήκουν; Πως μπορεί κανείς να τα φροντίσει και να τα εκθέσει;», διερωτάται ο αρθογράφος τονίζοντας πως τα γλυπτά δημιουργήθηκαν για να διακοσμήσουν τον Παρθενώνα που ακόμα και σήμερα «κυριαρχεί στον ορίζοντα της ελληνικής πρωτεύουσας».

Όπως εξηγεί, αφαιρέθηκαν από τον Λόρδο Έλγιν και μεταφέρθηκαν στο Λονδίνο, όπου βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο, παρότι η Ελλάδα επιθυμεί την επιστροφή τους.

«Πού ανήκουν στην πραγματικότητα τα γλυπτά του Παρθενώνα;», διερωτάται ο Τζόουνς και προσθέτει πως οι μοναδικοί ανταγωνιστές τους σε ομορφιά, είναι τα έργα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι και του Μικελάντζελο.

«Έχουν ζωή, ενέργεια, ηρεμία και μεγαλοπρέπεια […] Τέτοιες λεπτομέρειες που συνθέτουν μία ομορφιά όπως αυτή, συναγωνίζονται μόνο με τα έργα της Αναγέννησης», τονίζει.

Επισημαίνει, μάλιστα, πως αν οι τοιχογραφίες της Καπέλα Σιξτίνα είχαν αφαιρεθεί και τοποθετηθεί στην Εθνική Πινακοθήκη δε θα μπορούσαν οι επισκέπτες να θαυμάσουν την ομορφιά τους.

«Θα αγωνιζόμασταν να φανταστούμε την δύναμη των έργων του Μικελάντζελο στην αρχική τους θέση. Θα χάναμε την αγωνία να τεντώσουμε το λαιμό μας και τον ενθουσιασμό να διασχίσουμε το Βατικανό για να τα δούμε, παρά την φασαρία τους ουράς», σχολιάζει ο Βρετανός δημοσιογράφος.

Τονίζει, δε, πως η θλιβερή αλήθεια είναι ότι μέσα στο Βρετανικό Μουσείο δε μπορεί κανείς να θαυμάσει την τελειότητα των γλυπτών γιατί βρίσκονται εκτεθειμένα σε μία γκρίζα, νεοκλασική αίθουσα «όπου οι πέτρινοι τοίχοι της δεν κάνουν αρκετή αντίθεση με αυτά τα λίθινα έργα τέχνης – είναι ένας νεκρικός χώρος που φιμώνει την σημαντικότερη ελληνική τέχνη αντί να την αναδεικνύει».

Επομένως, καταλήγει ο Τζόουνς, αν το Βρετανικό Μουσείο θέλει να τα κρατήσει τότε πρέπει να βρει τα χρήματα για να τα εκθέσει με πιο μοντέρνο τρόπο.

Διαφορετικά, θα μπορούσε να τα επιστρέψει στην Ελλάδα, όπου έχει ήδη κατασκευαστεί ένα «υπέροχο, σύγχρονο μουσείο», από το οποίο κανείς μπορεί να δει τον ίδιο τον Παρθενώνα χάρη στην τζαμαρία του μουσείου της Ακρόπολης, γεγονός που δημιουργεί μία μοναδική σύνδεση ανάμεσα στην τέχνη και το αρχιτεκτονικό σπίτι των μαρμάρων.

«Την πρώτη φορά που επισκέφτηκα τον Παρθενώνα μαγεύτηκα από την μοναδική φωτεινότητα και την τελειότητά του και σκέφτηκα ότι είναι απόλυτα προφανές πως τα μάρμαρα του Παρθενώνα πρέπει να βρίσκονται στην Αθήνα», αναφέρει ο δημοσιογράφος, ο οποίος προσθέτει ότι τότε είχε ξεκινήσει καμπάνια για την επιστροφή τους, η οποία είχε περισσότερο εθνικιστικά «χρώματα», παρά καλλιτεχνικά.

Την ίδια στιγμή, επισημαίνει πως τα γλυπτά βρίσκονται σε εξαιρετική κατάσταση στο Βρετανικό Μουσείο, ενώ εκείνα στην Αθήνα «έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές εξαιτίας της μόλυνσης».  Βέβαια, προσθέτει πως όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν καθώς τη δεκαετία του 1970 πράγματι τα γλυπτά ήταν πιο ασφαλή στο μουσείο του Λονδίνου.

«Σήμερα, ανήκουν στο μουσείο της Ακρόπολης. Εθνικιστικό ή όχι, η Ελλάδα έχει αποδείξει ότι αγαπά την τέχνη και τη βλέπει έτσι όπως είναι. Η Ελλάδα και όχι το Βρετανικό Μουσείο πρέπει να είναι ο θεματοφύλακας της μεγαλύτερης τέχνης του κόσμου, για τον κόσμο. Και για την τέχνη», ολοκληρώνει ο Τζόουνς.

Continue reading “Give The Parthenon Marbles back!”


Κέντρο για τη Σύγχρονη Ελλάδα στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου

Κέντρο για τη Σύγχρονη Ελλάδα ιδρύθηκε στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου

Με στόχο την ενίσχυση και την διεθνοποίηση των ελληνικών σπουδών, αλλά και την εντατικοποίηση των επιστημονικών και πολιτιστικών ανταλλαγών μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας, ιδρύθηκε χθες στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου το Κέντρο για την Σύγχρονη Ελλάδα (CeMoG), με την πρωτοβουλία της έδρας Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου και την υποστήριξη του Ιδρύματος “Σταύρος Νιάρχος”. Continue reading “Κέντρο για τη Σύγχρονη Ελλάδα στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου”

We can put up with nature, but what about people?

Enceladus continues to strike Cephalonia while rough seas hamper relief efforts and low temperatures torment the Ionian island’s quake-rattled population. But the people of Cephalonia are trying to take it in their stride. After all, they know that there is only so much humans can do when faced with the forces of nature. At best, they can mitigate the impact and only if they operate in accordance with a good plan – that is when they keep “Greek particularities” at bay.

cephaloniaThe islanders could cope with nature’s adversities by putting to use their experience with earthquakes – which almost seems to be passing from one generation to the next – and, of course, with their good sense of humor – particularly the people of Lixouri, who are famous for poking fun at themselves.

The people of Cephalonia are still using their sense of humor – which also appears to be in their DNA – to joke about the state and to provide comfort to one another. Their main source of support after disaster struck was a wave of solidarity across the island which easily took precedence over a long tradition of local antagonisms (a nationwide trait in a country that is to a large extent still a collection of city-states). Continue reading “We can put up with nature, but what about people?”

Ευρωπαϊκό βραβείο για το βίντεο του 7ου Νηπιαγωγείου Ιεράπετρας!

Ανάμεσα στις εκατοντάδες συμμετοχές σχολείων από όλη την Ευρώπη, στο πλαίσιο μιας σημαντικής εκπαιδευτικής δράσης, αυτή που ξεχώρισε ήταν του 7ου νηπιαγωγείου Ιεράπετρας, δάσκαλοι και μαθητές του οποίου έφτιαξαν ένα υπέροχο βίντεο, με τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι.

Τα παιδιά του νηπιαγωγείου της Κρήτης απέσπασαν την πρώτη διάκριση με την εργασία τους που είχε τίτλο «Γνωρίζοντας το παρελθόν μου, γνωρίζω καλύτερα τον εαυτό μου».

Πρόκειται για ένα βίντεο με εικόνες από τη ζωή των ανθρώπων της παλαιότερης εποχής, τις οποίες αναπαριστούν παιδιά του 7ου Νηπιαγωγείου Ιεράπετρας. Τα παιδιά «σκηνοθέτησαν» μαζί με τις νηπιαγωγούς τη σκηνή που έπρεπε να αναπαραστήσουν, επιστρατεύοντας τις γνώσεις που απέκτησαν μετά από όμορφες αφηγήσεις. Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν από τις νηπιαγωγούς και εκτυπώθηκαν ασπρόμαυρες για να αποπνέουν τον “αέρα” της εποχής.

Δείτε το υπέροχο βίντεο:

Να σημειώσουμε ότι το generations @ school είναι μία δράση στην οποία εκπαιδευτικοί καλούνται να διοργανώσουν μία δραστηριότητα η οποία θα φέρει πιο κοντά τους μαθητές και τους ηλικιωμένους, προκειμένου να ανακαλύψουν πώς ο διάλογος μεταξύ τους μπορεί να συμβάλει σε μια καλύτερη Ευρώπη του αύριο.



Σοφία Βέμπο: Της Ελλάδος Παιδιά…

Χρόνια πολλά στην όμορφη Ελλάδα μας.

Τι πειράζει που γιορτάζουμε με παρελάσεις και γιορτές στα σχολεία την ανάμνηση μιας τόσο σημαντικής στιγμής της Ελλάδας μας; Ποιούς μπορεί να ενοχλεί; Πάντως όχι τους Έλληνες!

Ελλάδα: Η Χώρα Πειραματόζωο.

Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στις 8 Αυγούστου 2011 στην σουηδική εφημερίδα Dagens Nyheter, ναυαρχίδας του σουηδικού τύπου, και περιγράφει την κατάσταση στην Ελλάδα αντικειμενικά, κόντρα στην κυρίαρχη προπαγάνδα των ευρωπαϊκών ΜΜΕ (και των σουηδικών ΜΜΕ δυστυχώς μεταξύ αυτών).

Η Ελλάδα βυθίζεται όλο και περισσότερο στην οικονομική κρίση. Η Κάισα Έκις Έκμαν επισκέφτηκε μια παρεξηγημένη χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο, όπου όλοι συμφωνούν μεταξύ τους.


Πώς θα νιώθαμε αν όλα όσα μας ανήκαν πουλιόνταν για να ξεπληρώσουμε δάνεια από τα οποία δεν είδαμε ποτέ όφελος; Αν οι μισθοί μας μειώνονταν στο μισό και τα λεφτά πήγαιναν κατευθείαν σε ξένες τράπεζες; Και αν εμείς, ενώ προετοιμαζόμασταν να ζήσουμε στο όριο διαβίωσης, ως επιστέγασμα όλων αποκαλούμασταν τεμπέληδες και κακομαθημένοι; Αν κάποιος εξοικειωθεί με αυτή την κατάσταση, μπορεί να αποκτήσει μια ιδέα πώς είναι να είσαι Έλληνας αυτή τη στιγμή.

Έχω μόλις επιστρέψει από την Ελλάδα. Σε μία χώρα που βρίσκεται σε κρίση επικρατεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Μια καχεξία και απελπισία, αναμεμιγμένη με την πολιτική αφύπνιση που ακολουθεί μεγάλα γεγονότα και προκαλεί ευφορία. Ξαφνικά, οι χαμηλοί μισθοί και η δυσκολία πληρωμής των λογαριασμών, από ατομικό πρόβλημα του καθενός, απέκτησαν κοινό πολιτικό περιεχόμενο. Ορισμένοι σκέφτονται να μεταναστεύσουν. Άλλοι να ρίξουν την κυβέρνηση. Continue reading “Ελλάδα: Η Χώρα Πειραματόζωο.”

Create a website or blog at

Up ↑